2014 was een te gek jaar!

Het is eerste kerstdag, 10.38 uur, en ik zit op kantoor.happy-new-year

Je hoeft geen medelijden met me te hebben hoor, ik ben juist dolgelukkig dat ik hier zit. Er moet nu eenmaal nog e.e.a. gebeuren voor een hele leuke klant die al snel na de vakantie zijn spullen nodig heeft (en dan kan ik ook vertellen wie het is), en dat doe ik liever even nu dan dat ik de hele kerst rondloop met “hmm dat en dat moet ik echt nog doen…”

Mijn ‘Quality Time’ met mijn familie begint vanmiddag, waarschijnlijk ergens tussen 13u en 14u, en dan kan ik er ook echt van genieten.

Maar goed, daar wil ik het niet over hebben, ik wil even terugkijken op 2014.

Hoe 2014 voor ons begon…

De eerste maanden van 2014 verliepen niet al te soepel, met als dieptepunt het verlies van een goede vriend. 2013 was, zeker zakelijk gezien, helemaal geen best jaar.

Aan het begin van 2014 hebben we dan ook een rigoreuze beslissing genomen; we hebben onze groothandel in buttonmachines en -onderdelen verkocht. Goed voor een aanzienlijk deel van onze jaaromzet, maar ook érg tijdrovend (zeker 40 uur per week), en helemaal losstaand van onze andere activiteiten.

Daarnaast ging Joris (die het meeste werk ervoor deed) in 2013 definitief zijn droom najagen, en reist hij (volgens mij nu nog steeds) de wereld rond met zijn fotocamera in zijn rugzak. Hier kun je zijn werk zien.

Ja, en de grootste aanleiding voor deze beslissing was natuurlijk om de gaatjes die in 2013 ontstaan waren te vullen.

Beste beslissing OOIT.

Dankzij de verkoop had ik de ruimte om te doen wat ik al HEEL lang wil; een ‘internetbedrijf’ opstarten(Radish Concepts, waar ik eerder al over vertelde), waarmee we ook andere dingen konden doen dan alleen ‘betere sites voor festivalbandjes, spandoeken en het bedrukken van t-shirts te bouwen.

Ondertussen zijn de eerste projecten in de lucht, zo hebben we Nie Fokke Mee Brabant nieuw leven ingeblazen, mochten we in opdracht een whisky zoeker bouwen, komt onze btw-hulp voor webwinkels waarschijnlijk nog in de vakantie af, en is onze product configurator ook bijna klaar voor release (ik schat 2e week januari).

Oh en de site van Radish zelf (RadishConcepts.com dus) zal ook wel ergens in januari een keer de lucht in gaan, maar die heeft nog niet zoveel prioriteit 🙂

Meer voordelige gevolgen.

Dankzij Radish Concepts (die ook hier op kantoor gevestigd zijn) kan Merchandise.nl haar klanten ook op maat gemaakte oplossingen bieden, zoals de loyalty-shop Wilson, waarmee we al hele leuke klanten hebben kunnen helpen.

Ook hebben we ons team weer verder uit kunnen breiden, nu met iemand in de buitendienst, en in januari start er nog iemand extra in ons magazijn.

Alle goeie dingen komen in drieën.

Het mooiste wat er in 2014 gebeurd is, is dat mijn vrouw besloten heeft haar hart te volgen.

Sinds we begin 2003 het idee kregen om een bedrijf te starten (want “we kunnen toch niet op vakantie omdat onze dochter geboren is, dus laten we iets leuks doen met ons vakantiegeld?!”) hebben we ons er samen continu voor ingezet. Dag in, dag uit, steeds met liefde en plezier.

In die jaren zijn onze werkzaamheden natuurlijk ook veranderd; waar we vroeger in de serre in ons huis in Dommelen als het druk was ‘in ploegen’ buttons zaten te maken om die ene spoedbestelling op tijd af te hebben, hebben we nu mensen die voor ons produceren, die offertes maken, productie begeleiden enzovoorts.

Voor mij betekende dat meer en meer dat ik me toe kon leggen op de dingen die ik gaaf vind om te doen.

Voor Sharon lag dat iets anders, haar werkgebied werd steeds kleiner, en ze begon het minder leuk te vinden.

Ze heeft dan ook vorige week de knoop doorgehakt en gaat in de loop van 2015 haar actieve functie bij Merchandise.nl neerleggen, om zich te storten op een opleiding tot uitvaartverzorgster.

Tuurlijk blijft ze wel betrokken bij Merchandise.nl, maar als het goed is zal ze eind 2015 niet vaak meer op kantoor te vinden zijn 🙂

Ik ben SU-PER-TROTS op deze (moeilijke) beslissing. Per slot van rekening roepen wij altijd dat je moet doen wat je gaaf vindt. Natuurlijk zal ik haar missen hier tegenover me, maar dat komt wel in orde.

Dus, op naar 2015!

Dus, wij gaan met heel veel zin en plezier aan 2015 beginnen, en ik hoop jullie ook.

Op dit moment rest me niets anders dan jullie, klanten, vrienden, kennissen, opdrachtgevers, leveranciers en ieder ander die dit leest, HELE fijne feestdagen te wensen, en hopelijk spreken we elkaar weer snel in 2015!

IMG_1456.PNG

Kan ik je ergens bij helpen? Ik maak graag tijd voor je.

Mijn vrienden weten dat ik met liefde en plezier tijd maak om ze ergens bij te helpen. Of dat nu om een verhuizing gaat (al gaat het sjouwen me tegenwoordig wat lastiger af, of nie Tom?), wat tips voor hun website, hun businessplan doornemen of feedback op hun CV en eventueel sollicitatiebrief (die heb ik de afgelopen 11 jaar al aardig wat gezien).

Of ik dan overal verstand van heb? Mwah, weet ik niet. Ik heb geen titel voor mijn naam die zegt hoe lang ik op school heb gezeten (moedermavo staat een beetje raar he?), maar ik ben slim genoeg om te weten dat ik niet alles weet. Wat ik wel heb, is een eerlijke en ongezouten mening, en die deel ik graag (ja lieve facebookvriendjes, ik weet het, soms misschien iets TE graag). Als je me een demo van je band laat horen en ik vind het kut, dan zeg ik dat ik het kut vind.

Daarnaast heb ik dus ondertussen al ruim 15 jaar een leidinggevende functie en ben 11 jaar zelfstandig ondernemer, waarbij er ook aardig wat bulten in de weg hebben gezeten, zowel zakelijk als privé. Een soort van ‘ervaringsdeskundige’ kan ik mezelf wel noemen.

Oh, en ik lees veel. Gave boeken. Over ‘beter leven’, ‘meer kwaliteit’, ‘menselijk ondernemen’, ‘samenwerken’, al dat spul. Ik ben er gek op (als je tips hebt, zet ze in de comments!).

Mijn vrienden weten het… Nu de rest nog.

Maar goed, mijn vrienden weten dat dus. Mijn kennissen ‘durven er soms op te gokken’ dat ik er wel voor open sta om hun te helpen.

Zo kreeg ik zondag uit het niks een berichtje op facebook van iemand die ik wel ken, en ook een paar keer gesproken heb. Hij reageerde op mijn post over het basisinkomen, en gaf aan ‘ooit voor zichzelf te willen beginnen’.

Toen ik zei: “ej gaaf, zin om er een keer over te ouwehoeren?” reageerde hij enthousiast en zei “ja, ik wilde er eigenlijk sowieso al wel een keer met je over praten”.

Ik besefte me toen dat er best een drempel kan zijn om me daarover aan te spreken. Dus, bij deze: drempel weg. Spreek me er maar over aan.

Drempel weg dus, wel 2 dingetjes om rekening mee te houden.

Natuurlijk heb ik meer te doen dan alleen anderen helpen; mijn gezin en werk hebben ook aandacht nodig, en ik doe nog wat extra dingetjes voor onze ondernemersvereniging en de voetbalclub waar mijn zoon speelt.

Dus, 2 dingetjes om rekening mee te houden:

  1. Of we spreken af als ik toevallig bij je in de buurt ben, of je komt naar mij.
  2. Ik heb ongeveer een uur per week beschikbaar, of 4 uur per maand.

Ik neem aan dat je dit wel begrijpt. Oh, en als je naar me toe wil komen; dat mag ook gerust ’s avonds bij me thuis hoor, of in het weekend (behalve als mijn zoon moet voetballen).

Je kunt me bereiken via Twitter, Facebook, mail (richard@merchandise.nl) of telefoon (op kantoor 0497 555 320).

p.s. nee, het kost niks.

p.s. p.s. nee, ik ga je niks proberen te verkopen. Ik ga er van uit dat als ik iets leuks voor/met jou doe, jij het ook wel een keer voor mij doet.

Radish Concepts!

het zijn radijsjes

het zijn radijsjes

Zoals jullie (volgers van mijn blog) wel weten, ben ik altijd heel erg bezig met de kwaliteit van mijn leven. Die kwaliteit is rechtstreeks verbonden met de kwaliteit en passie van mijn werk.

Nu, in de afgelopen 11 jaar is het mij gelukt om samen met mijn vrouw Sharon een prachtig bedrijf op te bouwen, maar ik ben toe aan meer verdieping.

Nee, ik ga niet stoppen met Merchandise.nl, maar (en dat hebben velen van jullie al gemerkt) ik houd me wel (veel) minder bezig met de dagelijkse gang van zaken; bestellingen, leveringen, assortiment etc. Die zaken zijn in prima handen bij Alex, Angela, Jet, en William.

Mijn interesses liggen heel erg op een gebied dat ons assortiment overstijgt. Zowel voor onszelf als voor mijn vrienden ontwikkel ik marketingcampagnes, schrijf bedrijfsplannen, help met het opzetten van sociaal netwerken en bedenk internetoplossingen.

Al een jaar of 8 (misschien wel 9) werk ik veel samen met Roy, Joost, Arjan en David, en veel van de dingen die ‘van mijn hand’ komen zijn samen met hen bedacht, gebouwd, of ontwikkeld.

Het is tijd!

ennnnnn we gaan LOS!

ennnnnn we gaan LOS!

Die samenwerkingen verlopen zó goed dat ik met Arjan en David besloten heb om NU een stap verder te gaan; we maken er een écht bedrijf van (RADish concepts dus, wie raadt waarom we zo heten gaat door voor de koelkast), en gaan direct van start met 3 extra collega’s.

Die collega’s zijn Gaya (die al 1,5 jaar bij Merchandise.nl heeft gewerkt), Arno (die maandag jl begonnen is), en Coen, die dat gisteren bekendgemaakt heeft op zijn blog.

Wat we gaan doen?

Nou, gave dingen bouwen. Samen. Wat we al jaren doen, wat we al jaren van plan zijn, en waar we al jaren niet aan toekomen. Yep, dat is vaag, maar geloof me, daar komt (nu) snel genoeg verandering in 🙂

Volg ons gerust op twitter en/of op facebook om het mee in de gaten te houden.

Ik ben het SPUUG, en SPUUGzat.

Het werkt niet meer mensen. Nederland, en misschien wel de hele wereld, gaat kapot.

De publieke omroep staakt vandaag.

Hoi mensen van de publieke omroep. Ik hou van jullie. Jullie hebben mij gevormd.

Vara’s Vuurwerk hielp me nieuwe muziek te leren kennen, Theo en Thea lieten me keihard lachen, Willem Ruis blies me bijna van mijn ouderlijke bank af, en ik zou nog honderden andere dingen op kunnen noemen waarom ik van jullie hou. Intens.

Jullie zijn echter niet meer nodig. Sorry daarvoor.

Ingehaald.

De publieke omroep is ooit opgericht om ons, het volk, nieuws en vermaak te bieden.

In 1988 kwam de eerste commerciële zender erbij, ondertussen zijn het er meer dan we met z’n allen kunnen volgen. Bedrijven die hard werken en strijden om kijkers, reclame-inkomsten enzovoorts.

Dat is niet jullie taak.

Jullie huidige vorm is niet meer van deze tijd. Het is nergens voor nodig dat jullie strijden om ‘het grootste gedeelte’ van Nederland een platform te bieden met alledaags vermaak. Die rol is overgenomen door de commerciëlen en internet.

Jullie moeten veranderen, en wel nu. Niet staken. Niet zeuren over tradities.

Tragedy of the commons/Victory of the commons.

De publieke omroep denkt op dit moment heel erg in haar eigen belang. Dat snap ik, want dat doet (bijna) iedereen in een kapitalistische maatschappij. Dit weekend vertelde Joost de Valk daar nog bezield over op WordCamp. Lees zijn (Engelse) stuk over Adam Smith’s principe en het Nash Equilibrium (nb; het stuk is geschreven door zijn vrouw Marieke, dus eigenlijk lees je haar stuk).

Al jullie programma’s die gemaakt worden in jullie eigen belang EN het belang van de maatschappij omarm ik, en blijf ik omarmen. Alles wat jullie doen om ‘de kijker’ te lokken (zeg maar ‘die hot chick’ uit het stukje van A Beautiful Mind), is overbodig.

Besef jezelf dat de strijd om de kijker/luisteraar niet meer de strijd is die jullie horen te voeren, en als je dat wel wil doen, je geen publieke, maar een commerciële omroep moet worden. Dat is (helaas voor jullie) het systeem waar Nederland op draait.

Nederland draait niet.

“Het systeem waar Nederland op draait”, zeg ik net, en ik word er gewoon een klein beetje heel erg verdrietig van.

Heren en dames politici. We zijn het vertrouwen in jullie kwijt, en ik ga jullie nu uitleggen waarom.

De Nederlandse politiek anno 2013.

Het enige wat we jullie zien doen, is strijden voor je eigen vierkante meter pluche.

Jullie zijn vergeten dat het de bedoeling is dat we op jullie stemmen omdat jullie dingen roepen waarvan wij willen dat jullie ze uitvoeren. Daarom stemmen we op jullie.

Maar nee; jullie doen niks anders als compromissen sluiten, jullie standpunten veranderen, en daarna ruzie maken met elkaar zodat er gewoon helemaal niks gebeurt.

Ondertussen gaat ons land kapot.

Wat ik jullie de afgelopen tien(tallen?) jaren heb zien doen, is kibbelen, elkaar het leven onmogelijk maken, en proberen de zittende partij omver te gooien omdat ‘het anders moet’.

In de gevallen dat dat gelukt is, zaten we met impasses, nieuwe verkiezingen, nieuwe coalities, nieuwe plannen, en nieuwe opposities die weer precies hetzelfde doen. De ander dwarsbomen ter meerdere eer en glorie van jezelf.

Niet Nederland. Het lijkt soms wel of Nederland jullie geen zak interesseert.

Het ligt aan het systeem.

Net als bij de politieke omroep (lees dat stuk van Joost/Marieke ook vooral even) werken jullie volgens een verouderd systeem.

Dat moet op de schop, en wel nu. Voor het te laat is.

Stel (bijvoorbeeld) dat we na de volgende verkiezingen de hele oppositie het jaar na de verkiezingen verplichten mee te gaan in de plannen van de verkozen regering, en in dienst van hun te werken. Zij hebben gewonnen, zij mogen bepalen wat er gebeurt.

Of dat we voortaan maar 1 partij laten winnen, geen coalities meer die het eigenlijk onderling al niet eens kunnen worden, laat staan dat ze hun plannen kunnen verkopen aan de tegenstanders (die het toch nergens mee eens zijn, zelfs al waren ze dat in hun verkiezingsprogramma wel…).

Voetnoot; ik pretendeer hier niet ‘de oplossing’ te bieden, ik kaart alleen wat alternatieven aan.

Ik ben het zat.

Spuug- en spuugzat.

Over sponsorverzoeken…

In 2006 blogde ik al eens ‘dagelijks ontvangen we 1 tot 3 sponsorverzoeken’, en 7 jaar later is dat nog steeds zo. De verzoeken variëren van (vele) benefieten voor enge ziektes, via motorcrossers, fancyfairs op basisscholen tot zelfs artiesten die merchandise willen om te verkopen.

Bij ongeveer 90% van de verzoeken gaat het om een volledige sponsoring in ruil voor naam/logo op website/posters/artikelen.

Je zult begrijpen; we kunnen simpelweg niet aan alles meewerken…

Zelfs als we ‘alleen’ mee zouden werken aan de enorme mooie initiatieven die er in Nederland en België zijn om fondsen te werven voor de bestrijding van ziektes zou dat binnen enkele maanden ons faillissement betekenen.

Het voelt vaak wel rot als ik weer een mail lees met een persoonlijk verhaal en het ontstaan van zo’n initiatief, maar we kunnen écht niet anders.

Ons bedrijf is niets meer dan de persoonlijke inkomstenbron van mijn vrouw en mezelf (en natuurlijk onze medewerkers), en alles wat we sponsoren komt uit onze eigen portemonnee. Of het nu aftrekbaar is of niet, het moet wel betaald worden.

Natuurlijk geven we wel.

Buiten de korting die we goede doelen bieden op hun producties (wat in principe ook een gift is) werken we voor een aantal organisaties voor wie we regelmatig wat meer doen; als één van onze vaste klanten een keer een benefiet organiseert werken we daar graag aan mee.

Bij de goede doelen voor wie we mogen werken kijken we eigenlijk naar iedere order en kijken we ‘wat we kunnen doen’, en geven we wat extra korting, of sponsoren we af en toe iets volledig.

Daarnaast doneren we ook privé aan goede doelen en vrienden/kennissen die zich inzetten voor goede doelen.

P.S. Vorig jaar schreef ik al eens een stuk op Marketingfacts over geven aan goede doelen, en of je dat zichtbaar moet doen. Persoonlijk houd ik er niet van om mijn geefgedrag te etaleren.

Hoe je dan wel je artikelen gesponsord krijgt?

In onze mails naar de aanvragers geven we vaak tips over hoe ze dan wel te werk kunnen gaan om sponsors te vinden;

  • Organiseer je iets lokaal? Zoek lokale sponsoren.
    Heb je bijvoorbeeld shirts nodig voor een benefiet in je dorp/stad? Vraag eerst een offerte aan met op de voorkant jouw uiting, en de achterkant in 1 kleur bedrukt (kun je verdelen in 9 of 12 logos van sponsoren). Bezoek lokale ondernemers en bied ze 1 van de 9 (of 12) plekken aan voor 1/9 of 1/12 van het totaalbedrag dat je nodig hebt.
  • Ben je bezig met iets groters? Start een crowdfunding campagne.
    Crowdfunding is, zoals de naam al zegt, een manier om het publiek bij te laten dragen aan jouw project. Je maakt een project aan, stelt het benodigde bedrag vast en zoekt vervolgens mensen die mee willen doen.

    Er zijn legio platforms die je hiervoor kunt gebruiken, zie dit overzicht op soorten en types.

Heb jij een ander/beter idee? Ik hoor het graag!

Ik zou graag de perfecte oplossing vinden om de mensen die op zoek zijn naar sponsoring te helpen; bovenstaande tips zijn een stap in de goeie richting, maar als jij een betere oplossing hebt; laat het me weten! Dat kan in de comments hieronder of via mail.

Waarom je gerust hetzelfde mag vertellen als je concullega’s.

Als je mij een beetje kent en volgt weet je dat ik een goeie vriend ben van David en z’n werk enorm waardeer. Dusdanig dat ik ‘m vorige week uitgenodigd heb om hier op kantoor voor al onze medewerkers een workshop seo copywriting / schrijven voor het web te geven.

David heeft naast zijn ‘gewone’ site ook een blog waar hij tips geeft om betere teksten (voor je site) te schrijven, en gisteren spoorde hij zijn lezers aan om ‘op te vallen’ en ‘uniek te zijn’.

Nu; dat je moet zorgen dat je opvalt in de zoekresultaten ben ik het eens, maar uniek zijn is wat mij betreft LANG niet zo belangrijk als David hier zegt.

David’s stuk gelezen? Had niet gehoeven 🙂

Ik loop er hier namelijk wel even doorheen, te beginnen met de inleiding:

Allemaal leuk en aardig dat je aan SEO doet (of wilt gaan doen), maar hoog scoren in de zoekmachines is alleen nuttig als je jouw potentiële klanten ook daadwerkelijk iets te bieden hebt. Anders zorg je alleen maar voor een heel hoog bounce-percentage. Je weet wel: mensen die binnen 3 seconden al zien dat ze op de verkeerde site zijn beland. Dat voorkom je door duidelijk te communiceren waarom bezoekers van je site juist wél bij jou aan het juiste adres zijn.

Ja, tja, eens hoor. Zorg dat de inhoud van je site aansluit bij de bezoekers die je trekt.

Val op!

Een willekeurige zoekopdracht levert vaak meta titles en meta descriptions op die vrij veel op elkaar lijken. Voor jou is dat goed nieuws, want daardoor is het eenvoudig om je te onderscheiden van anderen. Opvallen is erg belangrijk in de massa. Roept iedereen dat hij de goedkoopste is? Dan zeg jij dat je de beste prijs/kwaliteitverhouding biedt. Onthoud dat je niet per se de beste hoeft te zijn. Als je maar het beste communiceert.

Ja, met de strekking van het verhaal ben ik het eens; je moet opvallen in de zoekresultaten, maar met alleen de tekst in je meta description valt dat lang niet altijd mee. Ook niet als je iets anders roept als de rest. Zorg in ieder geval dat je descriptions goed (en zelf geschreven) zijn, en probeer op te vallen met rich snippets en eventueel sitelinks (maar die krijg je pas van Google als je site goed genoeg werkt).

Zorg dat je écht uniek bent

Opvallen in de zoekresultaten is de eerste stap, maar daarna moet je ook echt waarmaken dat je het waard bent om door de potentiële klant gekozen te worden. Iedereen heeft het over USP’s, maar meestal zijn die niet écht uniek. Door iets te communiceren wat echt alleen voor jou geldt, zien je bezoekers direct waardoor jij anders bent dan de rest. Misschien ben je eigenaar van het oudste familiebedrijf in de branche of kun je garanderen dat jouw servicedienst binnen 24 uur te hulp schiet wanneer dat nodig is. Of ga voor sociaal ondernemen, zoals de drukkerij in de tweet hierboven. Daarmee geef je jouw unieke signaal af.

Hier verschil ik van mening met David. Een zoekende klant is meestal op zoek naar een product, niet naar een USP. Mensen googlen niet (meer) op ‘drukkerij’, maar op ‘enveloppen’ (al dan niet ‘duurzame enveloppen’ of ‘fsc gecertificeerde enveloppen’).

Op het moment dat iemand al op je site is, gaat het er voornamelijk om dat je DUIDELIJK bent. Gebruik de drie seconden uit de intro (de tijd die je ongeveer hebt om iemand te overtuigen op je site te blijven) om PRECIES duidelijk te maken wat je doet, en verspil ze niet aan te proberen uniek te zijn in ‘iets’. Dat is stap 2, komt nadat je de klant al overtuigd hebt hem/haar te kunnen bieden wat hij/zij zoekt.

Als je aanwezigheid op internet draait om de verkoop van producten, verkoop dan in eerste instantie je product. Ik ben vandaag bijvoorbeeld bezig geweest met onze Engelse site, en heb een pagina geschreven over backdrops. Het enige dat ik daar te vertellen heb is wat voor materialen we hebben, wat het kost, en hoe lang het duurt.

Dat is ook wat mensen in eerste instantie willen weten, en liefst met foto’s erbij. Het is overigens ook PRECIES hetzelfde als mijn concullega’s vertellen. Naar mijn mening is het toch DIE informatie die je bezoeker over de streep trekt om verder te gaan lezen. Dán kun je ze vertellen dat je alcoholvrij drukt (mooi dat ik dit tijdens vieruurbieruur typ haha), dat je bedrijf family owned is of dat je versterkers in elkaar gezet worden door beautiful girls.

Kortom: blijf weg bij de middelmaat en zorg dat je geïnteresseerden iets unieks biedt. Zo wordt het voor je potentiële klanten veel makkelijker om jou te kiezen.

Kortom: stiekem ben ik het hartstikke met je eens David, maar wel in een iets andere volgorde.

Waarom ik (bijna) niet meer blog…

Zo (heel) af en toe kom ik eens iemand tegen die zegt: “ej Ries, waarom blog je eigenlijk niet zoveel meer? Ik las je stukjes altijd zo graag!”. Dus maar eens uitleggen waarom, en dat doe je dan het makkelijkst in een blogstukje 🙂

Ik begon in 2006 met bloggen. Omdat David het deed, omdat Roy zei dat het slim voor ons bedrijf was (en is!), en omdat ik ook eigenlijk zát te vertellen en uit te leggen had.

Dat ging over interessegebieden, dingen die ik in mijn zakelijke en privéleven meemaakte, en natuurlijk ook heel vaak over onze producten.

Het resultaat is ook altijd echt heel duidelijk geweest, en ik ben en blijf dan ook een voorstander van ‘bedrijfsbloggen’.

Oh ja, ik zou uitleggen waarom ik (bijna) niet meer blog…

een blog zonder plaatjes is saai


De laatste 10 keer dat ik aan een blogstuk begon heb ik het niet afgemaakt of gepubliceerd. Meestal omdat het óf al ergens anders geschreven was, óf omdat ik het niet op een niveau kreeg dat ik tevreden was over de toegevoegde waarde die mijn stuk zou bieden.

Meer is het eigenlijk niet. Ik weet overigens nu al dat ik ook niet tevreden over dit stuk ga zijn, maar ik ga wél op ‘Publish’ drukken zometeen 🙂

Alternatieven zat

Er zijn ondertussen 100 miljoen miljard blogs in Nederland, van bedrijven, maar vooral van coaches, pr-bedrijven, tekstschrijvers en social media guru’s. Al die bloggers vertellen ook nog eens vaak dezelfde dingen. Sommige schrijven een stuk beter dan ik dat kan, een hele hoop anderen een stuk slechter.

Ze zijn echter wel allemaal veel fanatieker, want hun blogs zijn erop gericht om jou als klant binnen te halen of je op een advertentie te laten klikken. Voor jou, als lezer, is er niet veel verschil, buiten misschien de persoonlijke band die we hebben als je mij kent.

Tuurlijk wil ik ook nog steeds mijn klanten informeren

Ter afsluiting; ja natuurlijk wil ik ook nog steeds klanten en natuurlijk is het ook voor ons nog interessant om fatsoenlijk te blijven informeren over de diensten en producten die we leveren. dat doen we (in principe al onze medewerkers, en zelfs onze stagiair(e)s) dan ook op Brandmerchandise.nl, ons bedrijfsblog, hoewel je daar ook duidelijk kan zien dat de frequentie best wat omhoog mag 🙂

Onze nadruk ligt overigens nog veel meer op de juiste content en werking van onze sites.

Oh, en als je mijn adviezen, hersenspinsels, gerant en gezeur mist, laat het gerust weten.

Gastbloggen. Wat er mis mee is.

Bloggen is hot. Al jaren, maar het neemt volgens mij nog steeds toe. Nu, bloggen is ook lastig, zeker op termijn. Hoe periodiek je ook blogt (dagelijks, wekelijks, maandelijks), continu kwalitatief hoogstaande stukken af blijven leveren is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe groot je team ook is.

De oplossing: gastbloggers!

Nu, zeker voor blogs die veel aandacht trekken, is er een betrekkelijk gemakkelijke oplossing in de vorm van gastbloggers; mensen die of nog geen eigen blog hebben, of onvoldoende naamsbekendheid hebben om zelf voldoende verkeer te genereren met de stukken die ze schrijven.

De deal is meestal simpel; jij schrijft een stuk voor mijn blog, waardoor jij aan je naamsbekendheid werkt, en ik een goed stuk aan mijn lezers kan bieden.

Prima geregeld dacht ik zo!

Wat er vaak mis gaat…

WHIPLASH!

writing like a maniac!


Gastbloggen vereist stiekem nog meer zorgvuldigheid dan ‘zelf bloggen’, er zijn eigenlijk best een hoop valkuilen waar je voor uit moet kijken, zowel voor het blog als de gastblogger.

Even een lijstje op basis van wat ik zoal tegenkom en hoe ik daarover denk (om maar een mooie dooddoener als ‘views are my own’ te gebruiken dus). Eerst maar even wat tips voor de blogs:

Typische linkbuilding stukken

Links zijn van een flink belang voor het scoren van websites, en een linkje van een goedbezochte site heeft een leuke waarde voor zoekmachines. Het gebeurt dan ook vaak dat blogstukken voorzien worden van legio links op ‘interessante termen’ naar de site van (het bedrijf van) de schrijver van het stuk.

Voor de gemiddelde lezer niet eens zo’n probleem lijkt me (die zal het wellicht niet eens doorhebben), maar voor mij persoonlijk direct een nare bijsmaak aan een stuk, hoe goed geschreven ook.

Natuurlijk begrijp ik het wel (op ons bedrijfsblog doe ik het zelf ook), maar naar mijn mening is het bij een informatief stuk echt niet nodig en doet het af aan de waarde van het verhaal.

Shameless Self Promotion

Ik kan me weinig stukken bedenken die interessanter zijn dan een goed geschreven klantencase (let op het ‘courtesy linkje‘ in de intro, dikke prima vind ik dat weer bijvoorbeeld), maar er zijn dan ook weer weinig stukken irritanter dan halve advertorials die alleen maar vertellen hoe goed jij, of je bedrijf wel niet is in ‘iets’, of hoe geweldig je product is.

Zulke stukken op blogs (waar het gewoon té dik bovenop ligt) trek ik dan ook werkelijk voor geen meter.

N.B. ik heb zelf enige tijd geleden een infographic laten maken naar aanleiding van een aantal onderzoeken naar het effect van promotionele artikelen en daarover geblogd op Marketingfacts. Dit zou in de categorie Shameless Self Promotion kunnen vallen (zie ook de comments), maar ik heb geprobeerd enigszins integer te zijn door GEEN extra aandacht te vestigen op ons bedrijf. Wat vinden jullie?

Knullig spul

Meer blogs dan bloggers, maar dat wil nog niet zeggen dat je iedereen maar een podium moet geven. Niet iedereen is een expert, en knullige stukken met halve informatie doen je blog meer kwaad dan goed. Zeker als je iemand laat schrijven over een onderwerp waar je zelf geen verstand van hebt; ga dan ALSJEBLIEFT even na of het allemaal wel klopt wat er staat.

En sowieso, controleer op taal- en stijlfouten. Het is wel JOUW naam op wiens conto het stuk komt.

“Jouw naam”, mooie brug naar tips voor de gastbloggers

Voor de bloggers zelf heb ik eigenlijk 1 tip die boven alles uitstijgt; je bent je naam op aan het bouwen. Doe dat zorgvuldig.

Vraag jezelf bijvoorbeeld bij ieder stuk dat je gaat schrijven af: “zou ik hier over 5 of 10 jaar nog achter kunnen staan?”, de kans is namelijk groot dat je stuk over 5 of 10 jaar nog steeds online staat, en mensen het dus zouden kunnen vinden als ze je googlen.

Ben kieskeurig naar het blog toe waar jij je stukken wil gaan publiceren (wat mij betreft mag aan ieder zorgvuldig geschreven stuk gerust een ‘google authorship‘ gekoppeld worden bijvoorbeeld, ook al ga je niet frequent schrijven voor het blog waarop je stuk gepubliceerd wordt), er zijn zát blogs die op goede stukken zitten te wachten, dus als je echt waardevolle content kunt leveren, neem niet zomaar overal genoegen mee.

Hou er rekening mee dat mensen je zien als ‘onderdeel’ van het platform waar je blogt, en je je daar dus wel mee moet kunnen (en willen) identificeren.

Concluderend…

Gastbloggen is en blijft een ideale manier voor blogs en bloggers om samen te werken. Vooral doen dus (en even om de comments voor te zijn: nee, ik zoek geen gastbloggers, dit is mijn persoonlijke domein waar ik op blog als ik er zin in heb, meer niet), maar vooral ook kritisch blijven.

Voetnootje; ja, ik had wellicht wat voorbeelden van ‘slechte’ stukken kunnen toevoegen, maar ik schrijf dit stuk niet om blogs of bloggers zwart te maken, dus vandaar mijn keuze om dat niet te doen.