Verbinding als vakwerk
Een verhaal dat landt is geen toeval. Het is dezelfde drie-stappen-aanpak: bepalen wat het doel is, halen wat nodig is, dan pas doen — en daarna pas oordelen.
Lees over keynotes
Protocol
Trainingskamp
Dag 67
De comeback.
Begin 2026 kreeg mijn dochter complex hersenletsel. We kozen voor intensieve thuisrevalidatie in plaats van een klinisch traject — met een team van 13 dierbaren rondom haar, 24 uur per dag. Drie maanden later is het herstel sneller dan verwacht; drie onafhankelijke behandelaars erkennen de vooruitgang. Op deze pagina: waarom dit geen persoonlijke pech is, maar een ontwerpfout in de participatiesamenleving — in vijf punten.
De kern
De logica in vijf punten
Niet onze persoonlijke pech — een ontwerpfout in de participatiesamenleving. Dit is de keten in het kort. Voor de volledige onderbouwing, cijfers en bronnen: wetsvoorstel.theuws.com/de-kern.
-
01
Klinische revalidatie is de standaardroute.
Bij ernstig hersenletsel wijst het stelsel hier vrijwel altijd naartoe. Een instellingsplek kost de samenleving in de orde van €190.000 per patiënt per jaar, en levert in praktijk een beperkt aantal uren actieve therapie per dag. Geen oordeel over de mensen die er werken — wel een feit waarmee je rekening houdt.
-
02
Wij vroegen om thuisrevalidatie.
Op basis van eerdere ervaring met intensieve zorg in eigen kring wisten we wat 24-uurszorg vraagt en wat een gezin met liefde, structuur en 13 dierbaren kan leveren. We gingen ervan uit dat een participatiesamenleving dit juist mogelijk maakt.
-
03
Het systeem behandelde dat als ontslag.
Geen warme overdracht, geen direct gestart behandelplan. Bij voortzetting in een kliniek zou therapie meteen doorlopen; bij ons begon de wachttijd op vervolgzorg vanaf dag één. De eerste behandelplan-bespreking volgde pas zes weken na ontslag uit het ziekenhuis. In die tussentijd organiseerden we de zorguren zelf.
-
04
Voor de uren is geen standaardregeling.
Niet per ongeluk: we hebben actief gezocht. Wmo, Wlz, Zvw-PGB, mantelzorgcompliment — elk loket heeft een fragment, geen geheel. Geen van de regelingen is ontworpen voor het scenario "gezin neemt de zorgtaak over die anders een instelling had gedaan, met instemming van de revalidatie-arts". Ook de mee-reisuren naar revalidatie (3 dagdelen per week, zes uur per keer, plus benzine) zijn niet ingeregeld.
-
05
Dit raakt straks iedereen.
Voor revalidatie en vergelijkbare aandoeningen gaat het om circa 61.000 Nederlanders per jaar; voor de bredere zorg (ouderen, ggz, chronisch) loopt dat in de miljoenen. De personeelstekorten dwingen het systeem hier sowieso naartoe. We kunnen de regeling nu ontwerpen, of straks improviseren.
Lees het verhaal in acht stappen, met cijfers en onderbouwing. Klaar om door te sturen aan een Kamerlid, journalist, koepel of collega.
wetsvoorstel.theuws.com/de-kern
Wat de behandelaars opmerken
Niet alleen ons gevoel
Drie professionals, drie momenten in april 2026 — twee samenvattingen, één directe quote. Wij zijn geen zorgprofessionals; we leggen vast wat we van de mensen horen die dat wel zijn.
Erkende de vooruitgang. Stelde vast dat poliklinische revalidatie in praktijk minder uren actieve therapie oplevert dan wat thuis gebeurt. Verbond daar geen harde conclusie aan — constateerde wel dat het opvallend goed gaat.
Bevestigde de vooruitgang en stond positief tegenover wat we thuis zien. Erkende dat instellingen praktisch gezien beperkte uren kunnen leveren. Verbond daar geen directe conclusie aan over wat het verschil maakt.
"Bij poliklinische revalidatie zien we zelden ernstig NAH met aanvankelijk slechte prognose. Met de oorspronkelijke prognose zou ze normaal een minder actieve aanpak hebben gekregen. Dat de actieve thuisaanpak waarschijnlijk het verschil maakt, is in het reguliere systeem niet of amper zichtbaar — dit is een atypische casus die het systeem niet goed leert 'zien'."
De bredere context
Dit is geen losse casus
Bladel, een paar jaar geleden
Een paar jaar geleden deed ik een consultancytraject voor gemeente Bladel — onderzoek naar de behoeften van de 'ouderen van morgen'. Wat daar onomwonden duidelijk werd: het personeelstekort in de zorg is zó structureel dat de eerlijke boodschap aan elke 60-plusser is — "bereid je kinderen voor om voor je te zorgen, de maatschappij gaat het niet kunnen." Dat geldt voor ouderenzorg. In een andere mate, maar net zo onvermijdelijk, geldt het voor de rest van de institutionele zorg — revalidatie inbegrepen. Wat wij voor mijn dochter doen, gaan miljoenen Nederlanders de komende decennia voor hun ouders, partners en kinderen moeten doen. Het systeem moet erop ingericht worden, of het barst.
Het voorstel
Een ontwerpfout repareer je niet alleen
Daarom werk ik aan een open wetsvoorstel: leesbaar, onderbouwd, en gericht op één basisregeling die het hele scenario afdekt. Wie meeleest, meedenkt of meeschrijft is welkom.
De brug
Hoe dit mijn werk vormt
De aanpak hier is dezelfde als bij elk traject of elke keynote. Patroon herkennen, structuur bouwen, pas op het laatst sturen. Het verschil is alleen wat er op het spel staat.
Strategie als trainingsplan
Of het nu een verkoopplan is, een platform-bouw of een organisatieverandering — het zijn allemaal trainingskampen. Doel kiezen, brandstof regelen, dagelijks bewegen, team eromheen.
Lees over trajecten
Praten?
Als deze aanpak je raakt, dan praten we waarschijnlijk een keer.
WhatsApp eerst, langskomen Bladel als het kan, videocall altijd. Avondrust vanaf 20:00 — dan ben ik niet meer beschikbaar.