Begin 2026 ging mijn dochter neer. Niet metaforisch, letterlijk. Een vechtfilm waar de held de hele tweede helft bezig is om terug te komen. Daar zitten we nu. Het is geen ziekteverhaal — het is een trainingskampverhaal. Iedere dag is therapie, ieder broodbeleg een sessie, iedere ronde een stukje terug. Wij zijn de cornermen.
Op andere plekken op deze site lees je over werk dat ik voor anderen doe. Hier lees je over werk dat ik thuis doe — en wat dat me leert over alle andere bouwwerken. Geen medische details, geen schema's, geen gezicht. Wel de denkbeweging: hoe je een onmogelijke situatie omzet in een trainingsplan. Want als je de aanpak begrijpt, snap je ook waarom mijn keynotes en trajecten zijn zoals ze zijn.
Vijf bewuste keuzes. Geen toeval, geen hoop. Elke pijler heeft een functie, en samen vormen ze het frame waarbinnen elke dag plaatsvindt.
Vertrouwde geluiden, eigen ritme, bekende geuren. De wetenschap is er duidelijk over: herstel gaat sneller in een omgeving die het brein al kent. Dus dat is waar het trainingskamp staat.
Elk broodbeleg is een keuze. Niet streng, wel bewust. Hersenen herstellen op de bouwstoffen die je ze geeft — dus we geven ze de goede.
Elke dag staat er iets fysieks op het programma. Klein begint, groot wordt. Het lichaam onthoudt wat het mag opnieuw leren.
Liedjes die ze van vroeger kent. Liedjes die we samen ontdekken. Muziek raakt netwerken die taal niet bereikt — dus we draaien plaat na plaat na plaat.
13 dierbaren — familie en vrienden — in roulatie. Niemand alleen, niemand altijd. Een trainingsstaf zoals een vechtfilm 'm verdient.
Niet omdat schilderen het belangrijkste is. Wel omdat het laat zien hoe een willekeurige dag-activiteit een trainingsmoment wordt. Elk protocol op deze locatie heeft dezelfde drie stappen.
Fijne motoriek? Kleurherkenning? Concentratie? We kiezen vooraf één doel. Niet drie. Één. Want als alles belangrijk is, is niets meetbaar.
Verf, water, papier, kwasten — precies wat nodig is, niets meer. Een opgeruimde tafel is een opgeruimd hoofd. Dat geldt thuis én in elk traject dat ik bouw.
Geen instructies, geen sturing, geen "doe het zo". Ruimte om te ontdekken. Ik kijk, ik noteer, ik corrigeer pas als het echt nodig is. Dezelfde houding waarmee ik aan een keukentafel zit.
Vier liedjes die telkens terugkomen. Niet om sentimentele redenen — om het effect. Als ze deze hoort, gebeurt er iets in haar gezicht dat ik anders niet zie.
Regie-aanwijzing · Trainingskamp / Audio
Drie professionals, drie invalshoeken, drie momenten in april 2026. Wij zijn geen zorgprofessionals — wat we doen is in lijn met wat we horen van de mensen die dat wel zijn.
"De actieve thuisaanpak maakt waarschijnlijk het verschil. Met de oorspronkelijke prognose zou poliklinische revalidatie een minder actieve aanpak hebben opgeleverd — thuisrevalidatie met een mantelzorgteam werkt voor haar beter dan het standaardtraject zou hebben gedaan."
"Instellingen leveren beperkt uren — thuisrevalidatie heeft voordelen, mits goed begeleid."
De psychiater bevestigt dat instellings-leveringsplafonds een structureel probleem zijn, en dat de thuiscontext hier inhoudelijk de juiste keuze is — niet als noodgreep, maar als de inhoudelijk sterkere optie.
"Bij poliklinische revalidatie zien we zelden ernstig NAH met aanvankelijk slechte prognose. Met de oorspronkelijke prognose zou ze normaal een minder actieve aanpak hebben gekregen. Dat de actieve thuisaanpak waarschijnlijk het verschil maakt, is in het reguliere systeem niet of amper zichtbaar — dit is een atypische casus die het systeem niet goed leert 'zien'."
Drie professionals, drie invalshoeken, één conclusie: de aanpak werkt. Maar het reguliere zorgsysteem herkent het niet en faciliteert het niet. Daarom werk ik aan een wetsvoorstel.
Wat de drie professionals hierboven los van elkaar bevestigen, is precies wat het reguliere zorgsysteem niet ziet: dat een actieve thuisaanpak met een goed begeleid mantelzorgteam vaak meer oplevert dan poliklinische revalidatie kan bieden. De vergoedingen, leveringsplafonds en bekostigingsstructuren wijzen de andere kant op. Daarom werk ik aan een wetsvoorstel om die scheefstand recht te zetten.
Lees mee op wetsvoorstel.theuws.com in de maakDe aanpak hier is dezelfde als bij elk traject of elke keynote. Patroon herkennen, structuur bouwen, pas op het laatst pas sturen. Het verschil is alleen wat er op het spel staat.
Een verhaal dat landt is geen toeval. Het is dezelfde drie-stappen-aanpak: bepalen wat het doel is, halen wat nodig is, dan pas doen — en daarna pas oordelen.
Lees over keynotesOf het nu een verkoopplan is, een platform-bouw of een organisatieverandering — het zijn allemaal trainingskampen. Doel kiezen, brandstof regelen, dagelijks bewegen, team eromheen.
Lees over trajectenWhatsApp eerst, langskomen Bladel als het kan, videocall altijd. Avondrust vanaf 20:00 — dan ben ik niet meer beschikbaar.