Laatst kreeg ik een berichtje. “Richard, schrijf jij die blogs nog wel zelf, of laat je dat tegenwoordig door zo’n AI doen?” De toon was niet boos. Eerder een beetje teleurgesteld. Alsof ik ergens op betrapt was.
Ik snap dat gevoel. Echt. Er zit iets in ons dat denkt: als een machine het opschreef, dan is het niet meer van jou. Dan is het nep. Een beetje lui ook.
Maar de vraag zelf is ouder dan de AI. Ik publiceer nu ruim twintig jaar op internet. Forums, nieuwsbrieven, een eigen blog, van alles ertussenin. En in al die jaren heb ik nooit zomaar wat opgeschreven. Altijd met een doel, altijd in de vorm die bij het medium paste. Een forumpost schrijf je anders dan een mail, en een mail anders dan een stuk als dit. De vorm volgde altijd het doel.
En dat doel is in twintig jaar nooit veranderd. Een boodschap overbrengen. Dat is het. Daar ben ik mee bezig, elke keer dat ik begin te typen.
Hier zit volgens mij de denkfout. We zijn de tekst gaan aanzien voor het product. Alsof de letters het werk zijn. Maar de letters zijn het vervoer, niet de lading. Wat ik lever is een idee, een mening, een ervaring van twintig jaar ondernemen met flinke builen erbij. De tekst brengt dat bij jou. Meer is het niet, en minder ook niet.
De weerstand die mensen voelen gaat denk ik hierover. Het gevoel dat de ziel uit een tekst loopt zodra een machine ‘m tikt. En ik snap het, maar volgens mij zat die ziel nooit in de letters. Die zat in wat iemand te zeggen had, en of het ergens op sloeg.
Wat een AI verandert, is wie de zinnen vormt. Niet wie iets te vertellen heeft. De koers is van mij. De mening ook. En de fouten die er soms in glippen, die zijn net zo goed van mij. Ik heb een keer een hele reeks artikelen moeten laten nalopen omdat er dingen in stonden die nét niet klopten. Plausibel, en toch fout. Blind vertrouwen is het dus niet.
Daarom verstop ik het ook niet. Op deze site staat een pagina, /over-ai, waar gewoon staat hoe het werkt en waar je het kunt melden als je iets ziet dat niet deugt. Want het enige echte bedrog zou zijn om te doen alsof er niks veranderd is. Dát is wat mensen terecht stoort. Niet de AI, maar de schijn.
Eén ding doe ik trouwens altijd zelf. Een mail of een berichtje aan jou lees ik met eigen ogen, en het antwoord komt ook van mij. Tussen twee mensen hoort gewoon een mens te zitten. Een blog mag een machine helpen schrijven. Een gesprek niet.
Dus ja, aan dit stuk hielp een AI mee. De boodschap is van mij, en die had ik je twintig jaar geleden op precies dezelfde manier willen overbrengen. Alleen had ik er toen langer over gedaan. Of je het verschil nog merkt? Misschien niet. Maar je hoeft het ook niet te raden, want ik zeg het je gewoon.
En jij? Gaat het je om wie de zinnen typt, of om wat er staat? Ik ben benieuwd.
