Dit is het vierde deel in een reeks over mijn persoonlijke AI-assistent. Deel 1 behandelde de architectuur, deel 2 de interface en spraak, deel 3 was de demo. Dit keer: proactief signaleren — en een test die soepeler liep dan ik had verwacht.
Een foto, vanaf mijn telefoon
Deel 3 eindigde met: “Deel 4 schrijft Henk waarschijnlijk ook zelf. Ik zal hem er wel een foto bij sturen.”
Dit is die foto. En dit keer stuurde ik ‘m niet vanaf mijn bureau, maar gewoon via Telegram: een kiekje van vier ukuleles aan de muur, met één regel eronder — test of je nu kunt wat je net nog niet kon, en zo ja, maak meteen de volgende blogpost in draft, mét foto.
Dat werkte. De foto hierboven en de eerste opzet van dit stuk kwamen allebei uit dat ene bericht.
Henk’s eerste observatie over de foto: “De Harley Benton heeft losse snaren — die is al een tijdje niet bespeeld, of de snaren zijn gebroken en nooit vervangen.” Klopt. En laat dat nou net het onderwerp zijn.
Tools die je niet actief gebruikt
In deel 3 stond proactieve signalering boven aan de roadmap: een lichte monitor die opvallende patronen meldt zonder dat ik erom vraag. Deadlines van morgen, mails die te lang blijven liggen, afspraken die opvallen.
Henk was goed in reageren — ik vraag iets, hij antwoordt. Maar net als die ukulele met losse snaren deed hij niets uit zichzelf. Dat werkt prima voor wat ik wéét te vragen. Niet voor de dingen die ik vergeet te vragen.
Wat ik gebouwd heb
De oplossing is bewust klein: geen complexe event-loop, geen continue polling. Gewoon een dagelijkse briefing om negen uur, automatisch naar Telegram. Wat erin staat:
- Agenda voor vandaag en morgen — met expliciete melding als er niets staat (soms net zo relevant).
- Mails ouder dan 72 uur zonder antwoord — geen inbox-dump, alleen wat op een reactie van mij wacht.
- Open taken met een deadline deze week — uit de backlog in boekhoudr, op urgentie gefilterd.
- Eén proactieve observatie — iets dat opvalt zonder dat ik ernaar vroeg. De experimentele laag: soms triviaal, soms verrassend nuttig.
De briefing is kort, zelden meer dan tien regels. Bewust: wordt hij langer, dan stop ik hem te lezen.
Wat het oplevert
De eerste week vond ik die observatielaag wat flauw — “je hebt morgen drie afspraken zonder buffer”, nuttig maar voorspelbaar. Daarna werd het beter: een mail die ik als gelezen had gemarkeerd maar nooit beantwoordde, een taak die ik twee weken op “deze week” liet staan, een agenda-conflict dat ik zelf had veroorzaakt.
Het nuttigste moment tot nu toe: Henk meldde op een dinsdagochtend dat een offerte-deadline “waarschijnlijk morgen” was, op basis van een mail van twee weken eerder. Die deadline stond niet in mijn agenda. Henk had de datum uit de mail gehaald en als onzekere herinnering in de briefing gezet. De offerte is op tijd verstuurd.
Waar ik het meest trots op ben
Niet de tekst — dat de hele keten werkt. Vanaf mijn telefoon, onderweg of op een evenement, een foto of filmpje maken en dat laten verwerken tot iets publicabels. In dit geval een blogdraft, maar net zo goed interne documentatie of een archief, met beeldherkenning erbij (Henk benoemde de merken aan de muur zonder dat ik iets typte).
Voor nu zet ik het bewust als draft klaar — dezelfde human-in-the-loop-stap uit het tier-systeem van deel 1: niets gaat de deur uit zonder dat ik het zie. Maar technisch zou dezelfde keten direct live kunnen publiceren naar een kanaal: een website, een interne kennisbank, een opslag. De rem zit erin omdat ik ‘m erin wil, niet omdat het systeem het niet kan.
Concreet: de stap van “moment op een evenement” naar “vastgelegd, herkend en op de juiste plek gezet” wordt bijna nul. Dat is waar ik het voor bouw.
Eerlijk over wat nog niet werkt
De observatielaag is goed genoeg voor dagelijks gebruik, maar nog niet scherp genoeg voor complexere patronen. Henk ziet een onbeantwoorde mail, maar niet dat die mail onderdeel is van een onderhandeling waarbij te vroeg antwoorden juist ongunstig is. Context over meerdere gesprekken heen is nog beperkt.
En de Harley Benton heeft nog steeds losse snaren. Henk heeft ‘m gesignaleerd, maar stemmen kan hij ‘m niet.
Wat er nog aankomt
- Voice op de desktop, volwaardig — de push-to-talk-laag bestaat, maar de integratie met de PA Console is nog niet naadloos.
- Multi-agent taken — complexere opdrachten die Henk kan opsplitsen in parallelle subagents, voor werk dat nu nog “één grote vraag” moet zijn.
- Betere geheugenlaag — niet alleen vault-opzoekingen, maar actief lopende threads en open loops bijhouden over sessies heen.
Deel 5 schrijf ik als de voice-integratie staat. Of als Henk weer een foto stuurt die ik niet had verwacht.
Vragen of zelf iets vergelijkbaars bouwen? De referentie-architectuur staat in deel 1 en bevat een kant-en-klare prompt om je eigen systeem op te starten.
