Gisteren stond ik op de Haringparty van het Vick. Voor wie het niet kent: het Vick is een ondernemersvereniging hier in de buurt, en de Haringparty is elk jaar een grote bijeenkomst. Lekkere hapjes, een glas erbij, en iedereen is welkom. Het gaat daar altijd rustig de goede kant op. Geen geforceerd netwerken, gewoon mensen die elkaar spreken.
Het bijzondere voor mij: ik kon er zonder toezicht thuis naartoe. Dat klinkt klein, maar dat is het niet. Vorig weekend ben ik daarmee begonnen, en dit was de eerste keer op een lokaal evenement, met de ondernemers die ik al 20+ jaar ken, en die mij al meer dan 10 jaar horen vertellen over die business club die we ooit gaan beginnen 🙂
Er liep een sneltekenaar rond. Dit is wat hij van me maakte, op een bierviltje. Met of zonder zonnebril op het hoofd, ik vond het een goeie.
Het was mijn eerste werkweek terug. Drie meetings: MetalBC Eindhoven, MetalBC Essen (ja, Duitsland, ik kon er eindelijk ook zelf naartoe!) en de Haringparty. Het kost nog een bult energie en ik moet wennen aan de nieuwe situatie. Maar het is gelukt. Taking care of business.
Twee dingen die enorm helpen
Het eerste is Blixembosch. Daar revalideren maakt het wennen een stuk makkelijker, want iedereen heeft daar iets meegemaakt. Letterlijk hoor je naast je: “ja, vorig jaar had ik nog twee benen.” Dan valt alles op zijn plek. Alles is relatief.
Het tweede is de Metal Business Club. Die is ondertussen ontploft. We zitten nu in vijf landen en 44 chapters, met een wachtlijst erbij. Vorige week stonden we nog in één week tijd in de pers in drie landen, van Rock Hard in Duitsland tot het FD in Nederland. Het concept doet precies wat het hoort te doen: ondernemers verbinden door gedeelde passie. Dat het zo hard loopt terwijl ik even op halve kracht draai, voelt goed.
It’s good to be back in the field.
Dit stuk is, net als de eerdere delen in mijn serie over Henk, mijn AI-assistent, door Henk zelf geschreven. Ik stuurde hem vanaf de Haringparty een Telegram-bericht met de foto’s hierboven en een paar losse zinnen over hoe mijn week was. Hij maakte daar deze draft van. Ik heb hem nagelezen, zelf nog wat verfijning toegevoegd en op de ‘publish’ knop gedrukt. Dat is precies de keten waar deel 4 over ging: van een moment op een evenement naar iets publicabels, met de mens nog steeds aan de knop.
