In deel 1 vertelde ik dat het publiceren van een project bij mij van dertig minuten naar drie ging, omdat mijn systeem onthoudt wat ik het één keer uitleg. De vraag die ik daarna het vaakst kreeg: hoe wérkt dat onthouden dan? Dit deel is het antwoord — gewoon, hoe het bij mij draait.
Twee lagen geheugen
Het brein bestaat uit twee lagen. De eerste is een Obsidian-vault — een map met tekstbestanden op mijn Mac — waarin kennis staat die over al mijn projecten heen gaat: beslissingen die ik heb genomen (en waarom), lessen die ergens zijn geleerd, de status van elk project. De tweede laag is een klein geheugen per project: korte notities met feiten die alleen voor dát project gelden. Hoe er gedeployd wordt. Welke toon de teksten hebben. Dat concertfoto’s naar een ándere site moeten.
Niks daarvan is exotisch: het zijn leesbare tekstbestandjes. Ik kan ze openen, aanpassen en weggooien. Dat is bewust — een geheugen dat ik niet kan controleren, vertrouw ik niet.
Hoe een les een herinnering wordt
Een voorbeeld uit de praktijk. Ooit legde ik uit dat blogposts op deze site via de API gepubliceerd worden, niet via bestanden op de server. Dat werd één notitie in het projectgeheugen. Sindsdien hoef ik het niet meer te zeggen: elke sessie die met blogposts te maken heeft, leest die notitie en doet het meteen goed. Zo werkt het met alles — versienummers, meertaligheid, de changelog. Eén keer uitleggen, één notitie, klaar.
Tien seconden context
Elke werksessie begint met een vast ritueel dat ik session-start noem. In een seconde of tien verzamelt het systeem zijn eigen context: welke versie draait er, wat is er vorige keer afgemaakt, wat staat er nog open, draait de infrastructuur. Dat ziet er zo uit:
En aan het eind van een sessie gebeurt het omgekeerde: wat is er gedaan, wat is de volgende stap, welke lessen zijn er geleerd. Die samenvatting is precies wat de volgende sessie als eerste leest. Zo klikken werkdagen op elkaar als LEGO.
Nieuwe projecten beginnen niet leeg
Het derde stuk is een start-ritueel voor nieuwe projecten. Omdat de conventies — versienummers, changelog, talen, testen — als kennis in het brein zitten, begint een nieuw project met al die gewoontes al aan boord. De eerste werkdag van een nieuw project voelt daardoor als de honderdste van een oud project. Dat is waar de optelling uit deel 1 vandaan komt.
Uit de film destilleerden we ook korte verticale versies voor social — deze gaat precies over dit deel: één keer uitleggen, nooit meer vragen.
Meer magie is het niet. Het is discipline — vastleggen wat je leert — die zichzelf uitvoert, elke dag opnieuw. In deel 3 laat ik zien wat er gebeurt als die lessen zich een paar maanden optellen: dan staat er ineens een complete video-studio met bestelflow.
Over hoe ik AI inzet voor content en bouwen lees je op over AI op deze site.
